Tłumaczenie maszynowe, korekta w toku. Poprawki mile widziane.

Żywot świętego Marcina · Rozdział XXI

Rozmowy z aniołami i diabeł z zakrwawionym wolim rogiem

Wiadomo też na pewno, że Marcin często widywał aniołów, a nawet bezpośrednio z nimi rozmawiał. Diabła zaś widział przed sobą tak wyraźnie, że ten nigdy nie mógł prześlizgnąć się niezauważony — czy ukazywał się taki, jaki jest, czy przybierał najróżniejsze przebrania, żeby szkodzić. Zrozumiawszy, że nie ma podstępu, który zdołałby zwieść Marcina, diabeł mścił się w ten sposób, że zjawiał się co chwila tylko po to, żeby go znieważać, skoro nie mógł zastawiać na niego pułapek.

Któregoś dnia wpadł do celi Marcina z ohydnym rykiem, trzymając w prawej ręce, całej umazanej krwią, zakrwawiony woli róg. Uradowany nieszczęściem, które właśnie spowodował, krzyknął do niego: „Gdzie jest teraz twoja moc, Marcinie? Właśnie zabiłem jednego z twoich!”

Marcin natychmiast zwołał mnichów, powiedział im, co właśnie usłyszał od diabła, i posłał ich, żeby obeszli po kolei wszystkie cele i sprawdzili, kogo brakuje albo kogo spotkało jakieś nieszczęście. Wrócili niedługo potem z wiadomością, że wszyscy mnisi mają się dobrze, ale że pewien chłop, najęty na dniówkę do zwożenia drewna wozem, poszedł tego ranka do lasu. Marcin od razu poprosił kilku braci, żeby jak najszybciej poszli go szukać. Niedaleko klasztoru natknęli się na biedaka rozciągniętego na ziemi, już prawie martwego. Resztką tchu wyjaśnił mnichom, co się stało: kiedy zaciskał skórzane rzemienie, które poluzowały się przy jarzmie wołów, jedno ze zwierząt mocno szarpnęło łbem i wbiło mu róg w pachwinę. Kilka chwil później zmarł.

Każdy czytelnik sam musi rozważyć, z jakich powodów Bóg pozwolił, żeby diabeł maczał palce w takim nieszczęściu. Zdumiewające u Marcina było to, jak jasno — i w tym przypadku, i w wielu podobnych — wiedział o różnych rzeczach na długo przed tym, zanim się wydarzyły, albo od razu otrzymywał wewnętrzne ostrzeżenie, żeby powiedzieć braciom, co dzieje się gdzieś daleko.