Tłumaczenie maszynowe, korekta w toku. Poprawki mile widziane.

Żywot świętego Marcina · Rozdział XIII

Wyzwanie świętej sosny: związany pod padającym drzewem

Innym razem, w pewnej wsi, gdzie dopiero co zburzył bardzo starą pogańską świątynię, Marcin szykował się, żeby kazać ściąć także wielką sosnę, która rosła tuż obok sanktuarium. Tym razem jednak miejscowy pogański kapłan i wszyscy mieszkańcy wyszli, żeby mu w tym przeszkodzić. Choć brzmi to niewiarygodnie, ci sami ludzie, którzy z woli Bożej spokojnie przyglądali się burzeniu kamiennej świątyni, za nic nie chcieli pozwolić, żeby ktoś tknął drzewo.

Marcin cierpliwie próbował im wytłumaczyć, że w drewnianym pniu nie ma nic boskiego: niech raczej oddają cześć prawdziwemu Bogu, któremu on służy, bo to drzewo musi paść, skoro jest poświęcone fałszywemu duchowi. Aż jeden z wieśniaków, śmielszy od pozostałych, rzucił wyzwanie: „Jeśli tak bardzo ufasz temu Bogu, któremu, jak mówisz, służysz, to zawrzyjmy układ: my sami zetniemy drzewo, ale ty staniesz pod nim i złapiesz je, kiedy będzie padać! Jeśli twój Pan naprawdę jest z tobą, ujdziesz z życiem!”

Bez mrugnięcia okiem i pełen ufności w Bogu Marcin przyjął ten układ. Słysząc to, wszyscy poganie zgodzili się od ręki: uznali, że warto stracić święte drzewo, jeśli w zamian przygniecie ono, padając, człowieka, który chodzi i niszczy ich sanktuaria.

Ponieważ sosna już wcześniej rosła mocno pochylona w jedną stronę, nikt nie miał najmniejszych wątpliwości, gdzie dokładnie upadnie. Wieśniacy związali więc Marcina i postawili go dokładnie w wybranym przez siebie punkcie, tuż pod pochyłością pnia. Potem chwycili za topory i sami zaczęli ścinać sosnę, pełni zapału i zadowolenia. Dookoła zebrało się morze ludzi, którzy przyglądali się z daleka, wstrzymując oddech. Ogromna sosna zaczęła się powoli chwiać i trzeszczeć, o krok od upadku. W oddali mnisi towarzyszący Marcinowi zbledli jak ściana: przerażeni bliskim niebezpieczeństwem stracili wszelką nadzieję, a nawet wiarę, przekonani, że za chwilę zobaczą, jak Marcin ginie tam przygnieciony.

On jednak pozostał zupełnie spokojny, zdany na ręce Pana. A kiedy pień pękł z hukiem i wreszcie zaczął walić się prosto na niego, gotów go zmiażdżyć, Marcin podniósł rękę i nakreślił w powietrzu znak krzyża. W tej samej chwili — jakby uderzył w nią od czoła wściekły podmuch wiatru — sosna odchyliła się do tyłu i runęła w przeciwną stronę, omal nie przygniatając chłopów, którzy ustawili się w miejscu, jak sądzili, najbezpieczniejszym!

Związany przez pogańskich wieśniaków dokładnie w miejscu, gdzie miała runąć ogromna święta sosna, Marcin podnosi rękę w znaku krzyża i sprawia, że drzewo pada w drugą stronę.

Od razu podniósł się potężny okrzyk: poganie nie mogli uwierzyć w to, co właśnie zobaczyli, mnisi rozpłakali się z radości, a wszyscy jednym głosem wysławiali imię Chrystusa. Tego dnia stało się jasne, że wiara zdobyła tę ziemię: w całym tym tłumie nie było prawie ani jednego poganina, który nie przyszedłby prosić Marcina, żeby nałożył na niego ręce i przyjął go do katechumenatu, zostawiając za sobą dawne wierzenia, żeby pójść za Panem Jezusem. Prawda jest taka, że zanim Marcin tam przybył, w tej okolicy prawie nikt nie był chrześcijaninem; ale jego cuda i jego przykład wywarły takie wrażenie, że dziś nie ma tam wsi bez kościołów pełnych ludzi albo bez klasztorów. Bo ilekroć Marcin burzył pogańskie sanktuarium, starał się od razu zbudować w tym samym miejscu kościół albo mały klasztor.