Machinevertaling, wordt nog nagekeken. Verbeteringen zijn welkom.
Het leven van Sint-Maarten · Hoofdstuk XXVII
Slot: een stralend gezicht en het antwoord aan de afgunstige bisschoppen
Niemand heeft Martinus ooit zijn geduld zien verliezen, niemand heeft hem ooit buiten zichzelf gezien, terneergeslagen door verdriet of slap van het lachen: hij was altijd dezelfde serene man, met zo’n stralende vreugde op zijn gezicht dat hij al boven de menselijke staat uit leek te leven. Op zijn lippen lag alleen de naam van Christus; in zijn hart was alleen plaats voor goedheid, vrede en mededogen. Vaak huilde hij zelfs om de zonden van degenen die achter zijn rug de gemeenste dingen over hem zeiden en die hem, terwijl hij rustig in zijn hoekje leefde zonder iemand kwaad te doen, beten met giftige addertongen.
De waarheid is dat we zelf enkele van die mannen hebben leren kennen die vol afgunst waren op zijn leven en zijn integriteit – mensen die het niet konden uitstaan in Martinus de kwaliteiten te zien die ze zelf niet hadden en ook niet durfden na te volgen. En het treurigste en schandelijkste – het doet zelfs pijn het op te schrijven! – is dat die paar vervolgers bijna allemaal bisschoppen waren! Maar het heeft geen zin hier hun namen te noemen, hoezeer ze ook om ons heen lopen te blaffen: het is ruimschoots voldoende dat, als een van hen deze bladzijden leest en merkt dat de schoen hem past, hij van schaamte vervuld raakt; want als hij begint te schreeuwen en in woede ontsteekt, bekent hij helemaal uit zichzelf dat we het over hem hadden – terwijl we misschien eigenlijk anderen in gedachten hadden!
Voor het overige: als er mensen van dat slag zijn die ook ons gaan haten omdat we een man als Martinus verdedigen, dan aanvaarden we die vijandschap als een eer. Ik ben er absoluut zeker van dat dit boekje vreugde zal brengen aan alle goede mensen met een oprecht geloof. Wat de anderen betreft: als iemand deze bladzijden met kwade wil en ongeloof leest, laat hij het dan met zijn eigen geweten uitmaken. Mijn geweten is in elk geval volkomen gerust: ik heb dit boek geschreven, alleen gedreven door de zekerheid van wat ik heb nagegaan en door de liefde tot Christus, ik heb goed gestaafde feiten verhaald en ik heb de waarheid verteld. En ik hoop van harte dat God een beloning klaar heeft liggen, niet alleen voor wie dit verhaal lezen, maar vooral voor wie zich erdoor laten raken en geloven.
We zijn bij de laatste regel van het werk van Sulpicius Severus aangekomen – en hier is er een buitengewoon feit: wanneer Sulpicius aan het einde van dit hoofdstuk XXVII, in de eerste maanden van het jaar 397, zijn pen neerlegt, was Sint-Maarten nog in leven!
Daarom spreken deze slothoofdstukken over hem in de tegenwoordige tijd: het boek is ontstaan als een hartstochtelijke verdediging van Martinus tegen de wereldse bisschoppen van Gallië, die hem in de wandelgangen van de macht verachtten. Let op de fijne ironie van de laatste steek – een groot pleiter voor de rechtbank waardig: Sulpicius schrijft de naam van geen enkele afgunstige bisschop op, zodat, als een van hen bij het lezen van het boek in het openbaar protesteert, hij de schoen ten slotte voor ieders ogen zelf aantrekt!