Machinevertaling, wordt nog nagekeken. Verbeteringen zijn welkom.

Het leven van Sint-Maarten · Hoofdstuk XXIII

Het verhaal van Clarus, de valse profeet Anatolius en de tuniek die in rook opging

Er was een jongeman uit een zeer voorname familie, Clarus geheten – die later tot priester werd gewijd en nu, na een heilige dood, in Gods vrede rust – die alles had achtergelaten om bij Martinus in de buurt te gaan wonen en al snel tot een diep geloof en een voorbeeldig leven kwam. Clarus had vlak bij het klooster van de bisschop een kleine kluizenarij gebouwd, waar al verschillende monniken bij hem woonden. Op een dag klopte een jongeman die Anatolius heette bij hen aan: hij zei dat hij monnik was, deed zich voor als de nederigste en onschuldigste mens ter wereld en bleef er ten slotte in gemeenschap met de anderen wonen.

Na enige tijd begon hij zijn metgezellen te vertellen dat hij geregeld bezoek kreeg van engelen die met hem kwamen praten. Omdat niemand het geloofde, vond hij een manier om verschillende monniken met een aantal vreemde verschijnselen te imponeren. Het duurde niet lang of hij verklaarde openlijk dat de engelen voortdurend met boodschappen heen en weer gingen tussen hem en God, en eiste dat hij als een echte profeet werd behandeld. Clarus liet zich echter nooit om de tuin leiden. Woedend dat hij hem niet kon overtuigen, begon Anatolius hem te dreigen met de toorn van God en met straffen die niet lang op zich zouden laten wachten, omdat hij aan het woord van een heilige twijfelde.

Ten slotte kwam hij op een dag met deze plechtige aankondiging: “Weet dat de Heer mij vannacht een witte tuniek uit de Hemel zal sturen! Morgen zal ik daarin gekleed onder jullie rondlopen, en dan hebben jullie het bewijs dat ik de kracht van God in mij draag, gehuld in een kleed dat uit de handen van God zelf komt!”

Het spreekt vanzelf dat de hele gemeenschap in grote opwinding verkeerde, in afwachting van wat er zou gebeuren. Welnu, rond middernacht leek het hele klooster op zijn grondvesten te schudden, alsof er mensen hard op de grond stampten. Uit de cel van Anatolius kwamen herhaaldelijk felle lichtflitsen, vergezeld van het geluid van haastige voetstappen die heen en weer liepen en van een verward gemurmel van vele stemmen. Plotseling werd het stil; Anatolius deed de deur open, riep een van de monniken buiten, Sabatius genaamd, bij zich en liet hem de tuniek zien die hij aanhad.

Met open mond rende Sabatius weg om de anderen wakker te maken. Clarus zelf kwam meteen kijken wat er aan de hand was; ze haalden een brandende lamp en begonnen allemaal het kledingstuk tot in de details te onderzoeken. De stof was buitengewoon zacht, hagelwit en afgezet met banden van schitterend purper – maar hoe goed ze ook keken, niemand kon zeggen van welke vezel of welke wol ze was gemaakt. Toch leek het, zowel voor het oog als bij het betasten met de vingers, zonder een zweem van twijfel een echte tuniek.

Voorzichtig als hij was, vroeg Clarus de broeders de rest van de nacht te bidden dat God hun duidelijk zou laten zien wat hier allemaal achter zat; en zo bleven ze tot de dageraad hymnen en psalmen zingen. Zodra de zon opkwam, nam Clarus Anatolius bij de rechterhand, vastbesloten hem voor Martinus te brengen, in de vaste overtuiging dat geen enkele list van de Duivel de ogen van de bisschop kon bedriegen. Op dat ogenblik raakte de ongelukkige in paniek: hij zette zich schrap en begon te schreeuwen dat hij uitdrukkelijke bevelen uit de Hemel had om niet voor Martinus te verschijnen! En toen de andere monniken hem vastgrepen om hem met geweld mee te nemen, ging de tuniek in een oogwenk in rook op, zomaar tussen de handen van degenen die hem vasthielden.

Wie kan eraan twijfelen dat ook hier de geestelijke kracht van Martinus zichtbaar werd, in die mate dat de Duivel zijn bedrog niet eens kon volhouden zodra hij besefte dat hij de blik van de bisschop zou moeten doorstaan?