Machinevertaling, wordt nog nagekeken. Verbeteringen zijn welkom.
Het leven van Sint-Maarten · Hoofdstuk XIX
De brief die de dochter van Arborius genas, de ogen van Paulinus van Nola en de val van de trap
Arborius, een voormalig Romeins prefect en een man met een zeer diep en oprecht geloof, had thuis een dochter die wegkwijnde door vreselijke aanvallen van vierdendaagse koorts. Het toeval wilde dat hij in die dagen een brief ontving die Martinus had geschreven; precies op het moment dat de koorts bij het meisje weer begon op te lopen, legde haar vader de brief op haar borst en op diezelfde seconde zakte de koorts, om nooit meer terug te komen. Arborius was zo onder de indruk van wat hij had gezien dat hij ter plekke besloot zijn dochter aan God te wijden, in een leven van kuisheid voor altijd. Daarna ging hij op weg om Martinus op te zoeken, nam de jonge vrouw mee – het levende bewijs dat hij haar zelfs op afstand had genezen – en stond erop dat Martinus zelf, en niemand anders, haar de sluier van de godgewijde maagden zou geven.
Paulinus van zijn kant – een man die later voor iedereen een buitengewoon voorbeeld van christelijk leven zou worden – kreeg afschuwelijke pijn aan één oog, zo erg dat zich over de pupil een dik vlies vormde dat hem blind maakte. Martinus streek voorzichtig met een klein medisch penseeltje over zijn oog, nam in een oogwenk alle pijn weg en gaf hem zijn gezichtsvermogen terug, even volmaakt als voorheen.
Wat Martinus zelf betreft: hij had op een dag de pech dat hij van een bovenverdieping viel en van een kapotte trap vol scheve treden naar beneden tuimelde, waardoor hij van top tot teen onder de snijwonden en blauwe plekken zat. Hij lag bijna stervend in zijn cel, met ondraaglijke pijn, toen hem ’s nachts een engel verscheen, die zijn wonden waste en een verzachtende balsem over zijn hele gehavende lichaam uitsmeerde. De volgende ochtend stond Martinus zo gezond en zo hersteld op dat het leek alsof hij nooit gevallen was.
Maar als ik hier alle gevallen een voor een ging vertellen, kwam er nooit een eind aan; laten we het bij deze paar voorbeelden houden, gekozen uit zoveel andere. Ze zijn ruimschoots voldoende om de waarheid te laten zien over de meest bewonderenswaardige dingen die zijn gebeurd, zonder de lezer met te veel verhalen te vermoeien.
Hier kruisen we het pad van twee historische persoonlijkheden die heel goed bekend zijn uit andere bronnen van die tijd:
1. Magnus Arborius en de “vierdendaagse koorts”: Arborius was een hoge keizerlijke ambtenaar (vir praefectorius, prefect in Rome rond 379–380) en een neef van de beroemde dichter Ausonius uit Bordeaux. De “vierdendaagse koorts” die zijn dochter had getroffen, was een ernstige vorm van malaria (Plasmodium malariae), gekenmerkt door hevige koortspieken en koude rillingen die om de drie dagen terugkwamen (elke “vierde dag” volgens de Romeinse manier van tellen, die de eerste en de laatste dag meerekende).
2. De heilige Paulinus van Nola (354–431): De “Paulinus” die van een ernstige oogkwaal werd genezen (waarschijnlijk een hoornvlieszweer of een traumatische staar, aangeraakt met een peniculus, een sponsje of penseeltje dat artsen in de oudheid gebruikten) is niemand minder dan Pontius Meropius Paulinus, een onmetelijk rijke senator, geboren in Bordeaux, gouverneur van Campanië en de beste vriend van onze auteur, Sulpicius Severus! Paulinus heeft zelf in zijn geschriften een verslag van deze genezing nagelaten; kort daarna verkocht hij zijn immense fortuin om het aan de armen te geven en ging hij in Nola wonen, in Zuid-Italië, waar hij een van de grootste christelijke dichters van de oudheid werd.