Machinevertaling, wordt nog nagekeken. Verbeteringen zijn welkom.
Het leven van Sint-Maarten · Hoofdstuk XVII
De oud-proconsul Tetradius en de vingers van Martinus in de mond van een bezetene
Omstreeks dezelfde tijd raakte een slaaf van Tetradius, een oud-proconsul en een man met groot politiek gewicht, in een hevige toestand van bezetenheid, die hem vreselijk deed lijden. Men kwam Martinus vragen hem de handen op te leggen en hem te genezen, en hij zei dat ze de jongeman bij hem moesten brengen. Alleen kreeg niemand hem de kamer uit waarin hij zat opgesloten: hij wierp zich met zo’n razernij heen en weer en probeerde iedereen te bijten die de deur opendeed, dat niemand bij hem in de buurt durfde te komen.
Daarop ging Tetradius zelf naar Martinus, wierp zich aan zijn voeten op zijn knieën en smeekte hem persoonlijk naar zijn huis te komen om de jongeman te helpen. Martinus antwoordde dat hij het huis van een heiden niet kon betreden – want Tetradius hing in die tijd nog de traditionele Romeinse godsdienst aan. De oud-proconsul beloofde hem ter plekke dat hij, als de boze geest die slaaf zou verlaten, zelf christen zou worden. Dus ging Martinus naar het huis, legde zijn hand op het hoofd van de jongeman en bevrijdde hem meteen van die kwelling. Toen Tetradius dat met eigen ogen zag, hield hij woord: hij geloofde in de Heer Jezus, liet zich meteen als catechumeen inschrijven, werd kort daarna gedoopt en voelde de rest van zijn leven een immense dankbaarheid en achting voor Martinus, die hij beschouwde als degene aan wie hij zijn redding te danken had.
In diezelfde dagen en in dezelfde stad bleef Martinus, toen hij het huis van een andere heer binnenging, pal bij de deur stokstijf staan en waarschuwde hij dat hij op de binnenplaats een afschuwelijke demon zag. Nauwelijks had hij die bevolen te verdwijnen of de geest voer in het lichaam van een bediende die achter in het huis in de keuken was. De arme man raakte volledig buiten zinnen en begon te schreeuwen, te knarsetanden en iedereen die hem voor de voeten kwam woest te bijten. Het hele huis raakte in rep en roer: de andere bedienden sloegen in paniek en iedereen vluchtte de straat op.
Martinus liep recht op de razende man af en beval hem eerst stil te blijven staan. Toen de man bleef knarsetanden en zijn mond wijd opensperde, dreigend hem met zijn beet te verscheuren, stak Martinus zijn eigen vingers in zijn mond en daagde hem uit: “Als je zoveel macht hebt, bijt er dan in!” Alsof er een gloeiend ijzer tegen zijn keel was gedrukt, trok de bezetene zijn kaken meteen zo ver mogelijk terug, om de vingers van Martinus zelfs niet te schampen. En omdat de goddelijke straffen hem dwongen dat lichaam te verlaten, maar hij er niet meer via de mond uit kon, werd de onreine geest uiteindelijk uitgedreven in een hevige ontlasting van de darmen, die een smerig spoor op de vloer achterliet.
In dit hoofdstuk staan twee heel opmerkelijke details:
1. Tetradius, een vir proconsularis: De status van “proconsulair” betekende dat je tot de top van de Romeinse Senaat behoorde en al een grote provincie van het Rijk had bestuurd. Door aanvankelijk te weigeren het huis van een heiden te betreden (wat doet denken aan het eerste gesprek van Jezus met de Kanaänitische vrouw of met de centurio in de evangeliën), brengt Martinus die trotse aristocraat ertoe een persoonlijke stap in het geloof te zetten – en dat allemaal om een eenvoudige huisslaaf te redden!
2. Het rauwe realisme van de tweede duiveluitdrijving: Wie dit hoofdstuk vandaag leest, schrikt vaak van het wel heel plastische slot van de episode! Voor de religieuze mentaliteit van de vierde eeuw kon de boze geest, omdat de gewijde vingers van de bisschop in de mond van de bediende waren geweest, niet meer weg via een doorgang die gezegend was – en dus vertelt Sulpicius ons, zonder eromheen te draaien, dat hij er “van onderen” uit moest, via een hevige darmcrisis (fluxu ventris).