Isinalin ng makina, kasalukuyang nirerepaso. Malugod na tinatanggap ang mga pagwawasto.
Ang Buhay ni San Martin · Kabanata XIX
Ang liham na nagpagaling sa anak ni Arborio, ang mga mata ni Paulino ng Nola at ang pagkahulog sa hagdan
Si Arborio, isang dating prepektong Romano at taong may napakalalim at tapat na pananampalataya, ay may anak na babae sa bahay na nanghihina dahil sa kakila-kilabot na mga atake ng lagnat na kuwartana. Nagkataong noong mga araw na iyon ay nakatanggap siya ng isang liham na isinulat ni Martin; sa eksaktong sandaling nagsimulang tumaas muli ang lagnat ng dalaga, ipinatong ng kaniyang ama ang liham sa dibdib nito at, sa segundo ring iyon, bumaba ang lagnat at hindi na bumalik kailanman. Gayon na lang ang pagkamangha ni Arborio sa nakita niya kaya ipinasiya niya noon din na italaga sa Diyos ang kaniyang anak, sa isang buhay ng kalinisan magpakailanman. Pagkatapos ay umalis siya para hanapin si Martin, isinama ang dalaga — buhay na patunay na pinagaling niya ito kahit sa malayo — at mahigpit na iginiit na si Martin mismo, at wala nang iba, ang magbigay rito ng belo ng mga konsagradong birhen.
Si Paulino naman — isang lalaking kalaunan ay magiging pambihirang halimbawa ng buhay-Kristiyano para sa lahat — ay nagsimulang dumanas ng kakila-kilabot na kirot sa isang mata, hanggang sa may makapal na lamad na nabuo sa ibabaw ng balintataw at binubulag na siya. Marahang ipinahid ni Martin ang isang maliit na pinsel na pangmedisina sa kaniyang mata, inalis ang lahat ng kirot sa isang iglap at ibinalik ang kaniyang paningin, kasinlinaw ng dati.
Tungkol naman kay Martin mismo, isang araw ay minalas siyang mahulog mula sa itaas na palapag at gumulong pababa sa isang sirang hagdan na puno ng mga baluktot na baitang, kaya puro sugat at pasa siya mula ulo hanggang paa. Nakahiga siya sa kaniyang selda na halos nasa bingit ng kamatayan, sa kirot na hindi matiis, nang sa gabi ay nagpakita sa kaniya ang isang anghel, na hinugasan ang kaniyang mga sugat at pinahiran ng nakagiginhawang balsamo ang buong bugbog niyang katawan. Kinaumagahan, bumangon si Martin na napakabuti na ng pakiramdam at lubos nang magaling kaya parang hindi siya nahulog kailanman.
Pero kung isa-isahin ko rito ang bawat kaso, hindi na tayo matatapos; huminto na tayo sa iilang halimbawang ito na pinili mula sa napakarami pang iba. Sapat na sapat na ang mga ito para ipakita ang katotohanan tungkol sa mga pinakakahanga-hangang bagay na nangyari, nang hindi pinapagod ang mambabasa sa sobrang daming kuwento.
Dito ay nakakasalubong natin ang dalawang personalidad sa kasaysayan na kilalang-kilala mula sa ibang mga sanggunian ng panahong iyon:
1. Si Magnus Arborius at ang “lagnat na kuwartana”: Si Arborio ay isang mataas na opisyal ng imperyo (vir praefectorius, prepekto sa Roma bandang 379–380) at pamangkin ng tanyag na makatang si Ausonio, ng Bordeaux. Ang “lagnat na kuwartana” na umatake sa kaniyang anak ay isang malubhang uri ng malaria (Plasmodium malariae), na kilala sa matitinding pagtaas ng lagnat at panginginig na bumabalik tuwing ikatlong araw (tuwing “ikaapat na araw” sa paraan ng pagbilang ng mga Romano, na isinasama ang una at ang huling araw).
2. Si San Paulino ng Nola (354–431): Ang “Paulino” na pinagaling sa isang malubhang sakit sa mata (malamang ay ulser sa kornea o katarata dahil sa pinsala, na hinipo ng peniculus, isang maliit na espongha o pinsel na ginagamit ng mga sinaunang doktor) ay walang iba kundi si Pontius Meropius Paulinus, isang napakayamang senador na ipinanganak sa Bordeaux, gobernador ng Campania at matalik na kaibigan ng ating awtor na si Sulpicio Severo! Si Paulino mismo ay nag-iwan ng salaysay tungkol sa pagpapagaling na ito sa kaniyang mga sinulat; hindi nagtagal ay ibinenta niya ang kaniyang napakalaking kayamanan para ibigay sa mga dukha at nanirahan sa Nola, sa timog Italya, at naging isa sa mga pinakadakilang makatang Kristiyano ng Antigwedad.