Isinalin ng makina, kasalukuyang nirerepaso. Malugod na tinatanggap ang mga pagwawasto.
Ang Buhay ni San Martin · Kabanata XVII
Ang dating prokonsul na si Tetradio at ang mga daliri ni Martin sa bibig ng isang sinasapian
Bandang panahon ding iyon, isang alipin ni Tetradio, isang dating prokonsul at taong may malaking bigat sa politika, ang napasailalim sa marahas na pagsapi na nagpahirap sa kaniya nang kakila-kilabot. Pumunta sila kay Martin para hilinging ipatong niya ang kaniyang mga kamay rito at pagalingin ito, at sinabi niyang dalhin sa kaniya ang binata. Kaya lang, walang makapaglabas dito mula sa silid kung saan ito nakakulong: nagwawala ito nang gayon na lang kabangis, sinusubukang kagatin ang sinumang magbukas ng pinto, kaya walang nangahas na lumapit dito.
Si Tetradio na mismo ang pumunta para lumuhod sa paanan ni Martin, nagmamakaawang siya na mismo ang pumunta sa kaniyang bahay para tulungan ang binata. Sumagot si Martin na hindi siya maaaring pumasok sa bahay ng isang pagano — dahil si Tetradio, noong panahong iyon, ay sumusunod pa sa tradisyonal na relihiyong Romano. Noon din ay nangako sa kaniya ang dating prokonsul na, kung lalabas ang masamang espiritu sa aliping iyon, siya mismo ay magiging Kristiyano. Kaya pumunta si Martin sa bahay, ipinatong ang kaniyang kamay sa ulo ng binata at agad itong pinalaya mula sa pahirap na iyon. Nang makita ito ng sarili niyang mga mata, tinupad ni Tetradio ang kaniyang salita: sumampalataya siya sa Panginoong Jesus, agad na nagpatala bilang katekumeno, nabinyagan pagkaraan ng maikling panahon at sa buong natitirang buhay niya ay nakadama ng napakalaking utang-na-loob at pagpapahalaga kay Martin, na itinuring niyang dahilan ng kaniyang kaligtasan.
Noong mga araw ding iyon at sa lungsod ding iyon, habang papasok siya sa bahay ng isa pang ginoo, biglang napahinto si Martin sa mismong pinto at nagbabala na may nakikita siyang isang kasuklam-suklam na demonyo sa panloob na patyo. Pagkautos na pagkautos niya ritong umalis, pumasok ang espiritu sa katawan ng isang lingkod na nasa likod ng bahay, sa kusina. Lubusang nawala sa sarili ang kawawang lalaki at nagsimulang sumigaw, magngalit ng ngipin at marahas na kagatin ang lahat ng humarap sa kaniya. Nagkagulo ang buong bahay: nataranta ang ibang mga lingkod at tumakas ang lahat papunta sa kalye.
Dumiretso si Martin sa nagwawalang lalaki at inutusan muna itong tumigil. Dahil patuloy na nagngangalit ang mga ngipin ng lalaki at ibinuka nang husto ang bibig, nagbabantang lapain siya sa kagat, ipinasok ni Martin ang sarili niyang mga daliri sa bibig nito at hinamon ito: “Kung ganiyan kalaki ang kapangyarihan mo, kagatin mo!” Na para bang idiniin sa lalamunan nito ang isang nagbabagang bakal, agad na iniurong ng sinasapian ang mga panga nito hanggang sa abot ng makakaya, para hindi man lang madaplisan ang mga daliri ni Martin. At dahil pinipilit ito ng mga parusa ng Diyos na umalis sa katawang iyon, pero hindi na ito makalabas sa bibig, ang maruming espiritu ay napalayas sa pamamagitan ng isang marahas na pagdumi, at nag-iwan ng maruming bakas sa sahig.
May dalawang napakakawili-wiling detalye sa kabanatang ito:
1. Si Tetradio, isang vir proconsularis: Ang pagkakaroon ng katayuang “prokonsular” ay nangangahulugang kabilang ka sa tuktok ng Senadong Romano at nakapamahala ka na ng isang malaking lalawigan ng Imperyo. Sa pagtanggi noong una na pumasok sa bahay ng isang pagano (na nagpapaalaala sa unang pag-uusap ni Jesus at ng babaeng Cananea o ng senturyon sa mga Ebanghelyo), inakay ni Martin ang mapagmalaking aristokratang iyon na gumawa ng personal na hakbang ng pananampalataya — at lahat ng ito ay para iligtas ang isang hamak na alipin sa bahay!
2. Ang hilaw na realismo ng ikalawang eksorsismo: Ang sinumang bumabasa ng kabanatang ito ngayon ay kadalasang nagugulat sa napakagrapikong wakas ng pangyayari! Sa kaisipang panrelihiyon ng ikaapat na siglo, dahil napasok na sa bibig ng lingkod ang mga konsagradong daliri ng obispo, hindi na makakalabas ang masamang espiritu sa isang daanang nabasbasan na — kaya sinasabi sa atin ni Sulpicio, nang walang paligoy-ligoy, na kinailangan nitong lumabas “sa ibaba”, sa pamamagitan ng isang marahas na krisis sa bituka (fluxu ventris).