De verhalenIII / IX
Sint-Maarten en Julianus: de soldaat die niet wilde vechten
Voor een veldslag bij Worms weigerde Martinus de premie van de keizer en bood hij aan ongewapend voor de linie uit te lopen. Bij zonsopgang vroeg de vijand om vrede.
Worms, 356
De avond voor een veldslag keert caesar Julianus een premie uit, man voor man.
Martinus’ naam wordt afgeroepen. Hij neemt het goud niet aan.
Julianus noemt hem een lafaard.
Stuur mij morgen dan als eerste vooruit, zegt hij. Geen schild, geen helm. Ik loop voor de linie uit.
Ze sluiten hem op om hem aan zijn woord te houden. Bij zonsopgang stuurt de vijand gezanten en vraagt om vrede.
“Ik ben een soldaat van Christus, ik mag niet vechten.”
KanttekeningDie ochtend stierf er niemand. Ik denk dat het daarom ging.
Uit het boek
Hoofdstuk IV · Oog in oog met Julianus in Worms: “Ik ben een soldaat van Christus; ik mag niet vechten”
Intussen vielen de barbaarse volken Gallië binnen. De caesar Julianus trok daarop zijn leger samen bij de stad van de Vangionen en begon een bijzondere premie in geld onder de…
Wat Sulpicius schreef en wat er later bij is gekomen, houden we op deze site uit elkaar. Over deze uitgave