Isinalin ng makina, kasalukuyang nirerepaso. Malugod na tinatanggap ang mga pagwawasto.
Ang Buhay ni San Martin · Kabanata XXI
Mga pakikipag-usap sa mga anghel at ang Diyablong may sungay ng baka na puno ng dugo
Tiyak ding alam na madalas makakita si Martin ng mga anghel, at tuwiran pa ngang nakikipag-usap sa kanila. Tungkol naman sa Diyablo, napakalinaw niya itong nakikita sa harap niya kaya hindi ito kailanman nakakalusot nang hindi napapansin, magpakita man ito sa tunay nitong anyo o gumamit ng iba’t ibang balatkayo para manakit. Nang mapagtanto nitong walang panlilinlang na kayang dumaya kay Martin, gumanti ang Diyablo sa pamamagitan ng pagsulpot kung saan-saan para lang insultuhin siya, yamang hindi siya nito mabitag.
Isang araw ay sumugod ito sa selda ni Martin na nagpapakawala ng isang nakakikilabot na atungal, hawak sa kanang kamay nito, na puno ng dugo, ang isang duguang sungay ng baka. Tuwang-tuwa sa kasawiang kagagawa lang nito, sumigaw ito sa kaniya: “Nasaan na ang kapangyarihan mo ngayon, Martin? Kapapatay ko lang sa isa sa mga tauhan mo!”
Agad na tinawag ni Martin ang mga monghe, sinabi sa kanila ang kasasabi lang ng Diyablo at pinapunta sila sa lahat ng selda nang isa-isa para tingnan kung sino ang nawawala o kung sino ang dinatnan ng kasawian. Hindi nagtagal ay bumalik sila para sabihing maayos ang lahat ng monghe, pero may isang magsasakang inuupahan nang arawan para maghakot ng kahoy na panggatong sa kariton na pumunta sa gubat noong umagang iyon. Agad na hiniling ni Martin sa ilan sa mga kapatid na hanapin ito nang buong bilis. Hindi kalayuan sa monasteryo, natagpuan nila ang kawawang lalaki na nakahandusay sa lupa, halos patay na. Sa kaunting hiningang natitira sa kaniya, ipinaliwanag niya sa mga monghe ang nangyari: habang hinihigpitan niya ang mga panaling katad na lumuwag sa pamatok ng mga baka, isa sa mga hayop ang malakas na nag-iling ng ulo at isinaksak ang sungay sa kaniyang singit. Pagkaraan ng ilang sandali ay namatay siya.
Nasa bawat mambabasa na ang pagninilay sa mga dahilan kung bakit pinahintulutan ng Diyos na magkaroon ng kamay ang Diyablo sa isang kasawiang gaya nito. Ang kamangha-mangha kay Martin ay ang linaw na, sa kasong ito at sa marami pang katulad, ay nalalaman niya ang mga bagay matagal pa bago mangyari ang mga ito, o agad siyang tumatanggap ng babala sa kalooban para sabihin sa mga kapatid ang nangyayari sa malayo.
May dalawang napakagandang makataong detalye sa kabanatang ito:
1. “Isa sa mga tauhan mo”: Dahil ang mga monghe ng Marmoutier ay namumuhay nang nakabukod sa panalangin (at ang mga pinakabata ay gumugugol ng kanilang mga araw sa pagkopya ng mga aklat), umuupa ang monasteryo ng mga manggagawang bukid mula sa lugar (mercede conducti, binabayaran nang arawan) para kumuha ng panggatong sa gubat gamit ang mga karitong hila ng baka. Kahit hindi siya monghe, ang mapagpakumbabang manggagawang iyon ay bahagi ng espirituwal na pamilya ni Martin.
2. Walang madaling sagot sa pagdurusa: Sa harap ng kalunos-lunos na kamatayan ng lalaking iyon sa isang aksidente sa trabaho, hindi sinusubukan ni Sulpicio Severo na umimbento ng isang aral na pangmoralidad o sisihin ang biktima. May katapatan siyang iwang bukas ang tanong: “Nasa bawat mambabasa na ang pagninilay sa mga dahilan kung bakit pinahintulutan ng Diyos na magkaroon ng kamay ang Diyablo sa isang kasawiang gaya nito” (Viderit is, quo judicio Domini...).